نوشته شده توسط : ali

adakit.ir

almasshoping.ir     aliabad-samacollege.ir    persianissimo.ir       rashtcemetery.ir    kafetakhfif.ir          axnew.ir

iranmicronet.ir    astaraonline.ir    atenas.ir    ghorvehtvto.ir     concrete-day.ir


greencard-pro.ir   varshahid.ir   fllowers313.ir         polyethylenes.ir     boran-barzan.ir        chemaztapeh.ir

*************************************************************************

mersada.ir
 
 
****************************************************************
 
***********************************************************************
 
 
      
 
*********************************************************************
 
*************************************************************************
***********************************************************************

 asrejavanan.ir  buyshimmer.ir femalehours.ir arbbatarh.ir buy-best.ir

 ******************************************************************

bahalbaxx.ir  iranwebbase.ir pnn24.ir rao-co.ir   sisx.ir

*******************************************************************

adote.ir asnafkaraj.ir b8b.ir gorganblog.ir buyslim-patch.ir downloadmovies.ir e-fakhteh-a.ir
 
**********************************************************************
 Ansar83.ir  lovelykids.ir  mazinet.ir   galaxy-kids.ir  gilanjobs.ir   b-gharargah.ir
Bia2prozhe.ir  newsresan.ir     Yeganehcloob.ir  zibar.ir  Castledl.ir ddfsb.ir  Deckcha.ir

 
 
 



:: بازدید از این مطلب : 49
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 11 تير 1397 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali

فعالان اقتصادی پس از اینکه شخصیت خود را به یک شخصیت حقوقی تبدیل می کنند و در واقع اقدام به ثبت شرکت در هر کدام از قالب های هفتگانه شرکت های مندرج در قانون تجارت جمهوری اسلامی ایران می کنند نمی توانند مدعی باشند که این شرکت تا پایان با همین روال به کار خود ادامه خواهد داد و مطمئنا در طول فعالیت خود نیاز مند داشتن تغییراتی بصورت اجباری و یا به منظور ارتقاء و یا داشتن اختیاراتی می کنند . بخصوص در برخی از موارد تغییرات بصورت الزامی است و طبق قانون باید این تغییرات در زمان های خود انجام پذیرفته و مراتب جهت اطلاع از کلیه افراد سهیم در شرکت اعم از شریک یا سهامدار رسانده شود.

هر چند قانون دقیقا مشخص نکرده است که کدام یک از انواع تغییرات باید به اطلاع اداره ثبت شرکت ها و کلیه شرکا و ذی نفعان رسیده شود ولی در این میان برخی از این تغییرات باید با توجه به تاثیرات پیرامونی خود به اطلاع عموم رسانده شوند .

فعالیت شرکت های مختلف به مرور زمان نیازمند داشتن توسعه ، اضافه کردن و یا کاستن از سرمایه و یا برخی از بخش های شرکت ، تغییر دادن رویکرد و موضوع فعالیت و یا مدیران و … می شود همچنین ممکن است به دلایلی شرکت از قالب موجود تغییر حالت داده و به نوع دیگری از انواع شرکت ها تبدیل شود که این موضوع هم می تواند اختیاری باشد و هم اجباری .

اما چیزی که در این میان بسیار حائز اهمیت می باشد اطلاع رسانی به افراد ذی نفع و همچنین اداره ثبت شرکت ها و آگهی کردن تغییرات بوده و ضمنا باید تمامی مراحل این تغییرات بصورت کاملا قانونی و بر اساس مصوبات و مندرجات قانون صورت پذیرد و باید این موضوع را همواره در نظر داشت که تنظیم صورتجلساتی برای این تغییرات همیشه الزام بوده که باید دقیق و با توافق عده معلوم و تعیین شده در شرکت ها صورت پذیرد . ثبت تغییرات در شرکت ها را باید افراد متخصص و صاحب صلاحیت انجام داده و تمامی موارد را رعایت نمایند تا مشکلات احتمالی برای شرکت به وجود نیاید لذا قبل از هر اقدامی دریافت مشاوره از کارشناسان و متخصصین این حوزه ها را به شما توصیه می کنیم .

اما عمده تغییراتی که پس از ثبت هر نوع شرکت می تواند در ان اتفاق بیافتد و باید در خصوص آن اطلاع رسانی شود به شرح زیر می باشند :

افزایش سرمایه
کاهش سرمایه
نقل و انتقال سهام یا سهم الشرکه
تغییر موضوع
تغییر محل شرکت
انحلال شرکت
تاسیس شعبه
انتخاب یا تغییر اعضاء هیئت مدیره
انتخاب یا تغییر بازرس
انتخاب یا تغییر صاحببین امضاء مجاز
تبدیل شرکت به نوع دیگر شرکت ها

افزایش سرمایه
شرکت ها معمولا با سرمایه محدود ثبت شده و به فعالیت می پردازند و در زمان هایی مانند شرکت در مناقصات و مزایده ها و یا برای داشتن قرار داد های کلانتر و بزرگ تر به شدت احساس می کنند که نیازمند افزایش سرمایه می باشند و برای این اقدام باید از طرق تعریف شده در نوع ثبتی شرکت خود اقدام نمایند. معمولا برای شرکت های اشخاص اضافه شدن شریک جدید و یا اضافه شدن سهم الشرکه در دستور کار قرار می گیرد و برای شرکت های سهامی افزودن سهامدار جدید و یا اضافه شدن سهام ، سهامداران می تواند برای افزایش سرمایه مورد نظر قرار بگیرد .

 

کاهش سرمایه
ممکن است شرکت در زمان فعالیت خود درگیر مشکلاتی شود که چاره ای جز کاهش سرمایه نداشته باشد به عنوان مثال خروج یکی از شرکا و عدم توانایی سایر شرکا برای خرید سهم الشرکه و یا سهام آن شریک و یا ورشکستگی و نتوانستن انجام برخی تعهدات که بار مالی برای شرکت به همراه دارد و دلایل بسیار دیگر. به منظور کاهش سرمایه هم نوع ثبتی شرکت و دلایل کاهش سرمایه باید مد نظر قرار گرفته و اقدامات مقتضی صورت پذیرد . معمولا در شرکت های سهامی با کاهش تعداد سهام سهامداران و یا کاهش مبلغ اسمی سهام و در شرکت های اشخاص با کاهش تعداد شرکا و یا میزان حق الشرکه شرکا سرمایه شرکت کاهش خواهد یافت.

 

نقل و انتقال سهام یا سهم الشرکه
نقل و انتقال سهام از اتفاقاتی است که به کرات بخصوص در شرکت های سهامی عام اتفاق می افتد و افراد شریک در شرکت ها به دلایل مختلفی یا تمایلی به ادامه شراکت ندارند ویا نمی توانند با شرکت همراه شده و به همین دلیل تصمیم می گیرند که سهام و یا سهم الشرکه خود را به دیگری واگذار نمایند. در شرکت های سهامی عام نقل و انتقال سهام مشکلی ندارد و افراد بصورت آزادانه می توانند سهام خود را منتقل کنند ولی در شرکت های سهامی خاص باید مجمع عمومی این اجازه را به سهامدار بدهد و در شرکت های اشخاص هم مجمع عمومی و رضایت سایر شرکا برای انتقال سهم الشرکه لازم است .

 

تغییر موضوع شرکت
فرقی نمی کند شرکت در چه قالبی ثبت شده باشد . در برخی موارد ممکن است شرکت به اجبار و یا بصورت اختیاری موضوع شرکت خود را تغییر دهد و یا مواردی را از آن کم و یا زیاد کند. موارد اجباری تغییر موضوع شرکت معمولا به دلایل منع قانونی موضوع فعالیت و یا به دلیل عدم توانایی شرکت در تحقق موضوع شرکت و غیر ممکن بودن انجام موضوع شرکت و یا موقتی بودن موضوع فعالیت شرکت می باشد . اما در موارد اختیاری شرکت یا انجام یک موضوع را به صرفه و صلاح شرکت نمی داند و یا می خواهد موضوع دیگری را به موضوعات قبلی شرکت اضافه نماید تا بتواند فعالیت گسترده تری داشته باشد.

در هر صورت برای تغییر موضوع شرکت در هر بعد باید مجامع عمومی عادی ویا فوق العاده تصمیم گیری نموده و در صورتیکه رای این مجمع به تغییر موضوع باشد ارائه صورتجلسه مذکور با دریافت رضایت حداکثری تعیین شده در قانون از شرکا مورد نیاز می باشد .

 

 

تغییر محل شرکت
در بسیاری از شرکت های تازه تاسیس محل شرکت بصورت استیجاری است و یا بسیار کوچک می باشد که با توسعه فعالیت های شرکت و با به دلیل پایان مهلت اجراه ملک باید تغییر مکان داده شود. البته این موراد تنها دلایل تغییر آدرس شرکت ها نمی باشد و ممکن است شرکت صرفا به دلایل شخصی و یا به منظور داشتن دسترسی بهتر به بازار مصرف و یا به دلیل آب و هوا و دلایلی بسیار دیگر ترجیح دهد مکان فعالی شرکت را عوض کند . برای این منظور نیز باید مجامع عمومی فوق العاده تشکیل جلسه دهند و با تنظیم صورتجلسه ای مراتب را اطلاع رسانی نمایند .

 

انحلال شرکت
انحلال شرکت ها دلایل زیادی دارد و نمی توان همه دلایل را شرح داد و حتی این موضوع در شرکت های سهامی و اشخاص به طرق و دلایل متفاوتی می تواند اتفاق بیافتد .

در شرکت های سهامی انحلال شرکت یا بصورت قهری است ، یا با تصمیم مجامع عمومی و یا حکم دادگاه .

انحلال قهری به دلیل ورشکستگی شرکت و اعلام ان می باشد. مجامع عمومی هم به دلایل مختلف اعم از خسران شرکت و دادن ضرر های زیاد به جای منفعت و یا اختلاف بین سهامداران و … در هر زمان می تواند تشکیل جلسه داده و پایان کار شرکت را اعلام نماید . انحلال به حکم دادگاه هم دلایلی بسیار زیادی دارد به عنوان مثال پایان موضوع فعالیت شرکت ، پایان مدت اعتباری شرکت ، عدم تشکیل مجمع عمومی شرکت برای مدتی مشخص ، اعتراض هر یک از سهامداران در مواردی قانونی و با ارائه ادله کافی و…

اما در شرکت های اشخاص شرکت می تواند به دلایل زیادی منحل شود ولی عمده دلایل آنها می تواند : منتفی شدن تعداد شرکا ، به اتمام رسیدن مدت اعتبار شرکت ، پایان موضوع فعالیت شرکت ، ورشکستگی شرکت ، از بین رفتن قرارداد بین شرکا ، تصمیم همه شرکا و یا دلایل دیگری که در صورت درج در اساسنامه و شرکتنامه می تواند باعث انحلال شرکت شود مانند محجوریت و فوت شرکا ، شکایت شرکا و یا اعتراض طلبکاران شرکت و …

 

ثبت شعبه برای شرکت
همه انواع شرکت ها می توانند با طی مراحل قانونی اقدام به تاسیس شعبه و یا نمایندگی کنند . شرکت های ممکن است به دلایل موفقیت در موضوع فعالیت خود و به منظور پیشرفت و توسعه کسب و کار خود و در جهت رسیدن به منافع و بازار بیشتر تصمیم بگیرند که شعبه و یا شعبات دیگری را راه اندازی نمایند .. برای این منظور با تصویب مجمع عمومی و طی مراحل قانونی شرکت می تواند شعبه مورد نظر خود را افتتاح نماید .

 

انتخاب ویا تغییر اعضاء هیئت مدیره
در شرکت های سهامی مدیران شرکت باید از بین سهامداران انتخاب شوند و انتخاب هر فردی خارج از این محدوده خلاف قانون می باشد. اما در این نوع شرکت ها مدت مدیریت محدود می باشد و حداکثر یک مدیر می تواند برای مدت 2 سال سمت مدیریت در شرکت را دارا باشد . به همین منظور قبل از اتمام دوره مدیریت این افراد باید مجمع عمومی تشکیل جلسه دهد و یا طول مدت مدیریت افراد حاضر را تمدید نماید و یا نفرات جدید را برای این سمت ها معرفی کند. این موضوع باید به اطلاع کلیه سهامداران و اداره ثبت شرکت ها هم رسانده شود . البته ممکن است به دلایلی موجه قبل از پایان دوره مدیریت این افراد مجمع تشکیل شده و پایان کار هر یک از مدیران را اعلام نماید .

اما در شرکت های اشخاص طول مدت مدیریت محدودیت نداشته و مادامیکه شرکا از نحوه مدیریت و انجام وظایف مدیران راضی باشند مدیران می توانند به فعالیت خود ادامه دهند . ضمن اینکه مدیران در صورت رضایت شرکا و درج در اساسنامه می توانند از بین افرادی غیر شریک انتخاب شوند . اما در هر زمان و بنا بر هر دلیلی از جمله عدم رضایت شرکا ، شکایت هر یک از شرکا و یا نیاز به تغییر در شرکت مجمع عمومی تصمیم بگیرد می تواند هر کدام از مدیران را از سمت خود برکنار و فرد دیگری را به جای او معرفی نماید .

 

انتخاب و یا تعیین بازرس
در شرکت های سهامی انتخاب حداقل یک نفر بازرس اصلی و یک نفر بازرس علی البدل الزامی است و این نفرات نباید از بین سهامداران و ذی نفعان شرکت بوده و یا نسبت فامیلی نزدیک با سهامداران داشته باشند. طول مدت بازرسی هر یک از این افراد دو سال می باشد . حال چنانچه مجمع عمومی تصمیم بگیرد این نفرات می توانند برای مدت دو سال دیگر در سمت خودشان باقی بمانند ودر صورت عدم رضایت در پایان دو سال و یا هر زمان که مجمع صلاح بداند این نفرات می توانند جایگزین شوند. البته در صورتیکه قبل از اتمام دوره دو ساله هر یک از بازرسین تغییر کنند باید ادله و دلایل موجهی برای این کار وجود داشته باشد.

اما در شرکت های اشخاص معمولا کار بازرسی توسط خود شرکا انجام می پذیرد و الزامی به تعیین بازرس برای شرکت نمی باشد هر چند توصیه می شود بازرس برای شرکت انتخاب شود. مجامع عمومی مرجع تصمیم گیری برای انتخاب بازرسین و یا تغییر این نفرات بوده و ضمنا می توانند این وظیفه را به خود شرکا نیز واگذار نمایند .

 

انتخاب یا تغییر صاحببین امضاء مجاز
پس از ثبت و راه اندازی شرکت مجمع عمومی موسسین باید تشکیل جلسه داده و نفراتی را که دارای حق امضاء مجاز در شرکت هستند معرفی می نمایند . امضاء این افراد در پای تمامی اسناد و مدارک سازمان معتبر شناخته می شود هر چند می تواند برای این امضاء ها محدودیت هایی نیز وضع گردد و ردیف های مجاز برای هر امضاء مشخص شود . بنابر این در صورتیکه نیاز باشد هر یک از این افراد تغییر یابند باید مراتب فورا به اطلاع کلیه شرکا یا سهامدارن و همچنین ذی نفعان و اداره ثبت شرکت ها رسانده شده و جلوی هر گونه سوء استفاده احتمالی گرفته شود . نفرات دارای حق امضاء مجاز در هر دو نوع شرکت سهامی و اشخاص باید تعیین شده و این وظیفه بر عهده مجمع عمومی می باشد و در صورت نیاز به تغییر باید خود مجمع در این خصوص تصمیم گیری نماید .

 

تبدیل شرکت به نوع دیگر شرکت ها
اما یکی از تغییرات مهمی که می تواند در انواع شرکت ها حادث شود تغییر قالب شرکت می باشد. این موضوع هر چند کمتر پیش بینی می شود ولی زیاد اتفاق می افتد. دلایلی تغییر قالب شرکت ها بسیار متنوع و زیاد می باشد ولی از اصلی ترین این دلایل می تواند دلایل قانونی و یا نیاز شرکت به افزایش و یا کاهش سرمایه می باشد .

به عنوان مثال شرکت های سهامی عام در صورتیکه میزان سرمایه آنها کمتر از حداقل تعیین شده در قانون بشود و ظرف مدت معینی نتوانند این کمبود را جبران نمایند با تشکیل مجمع عمومی فوق العاده یا باید به شرکت سهامی خاصتبدیل شوند ویا باید اقدام به افزایش سرمایه از هر طریق ممکن و با پذیره نویسی کنند. ویا شرکت های سهامی خاص در صورت افت سرمایه و یا کمتر شدن تعداد سهامداران از میزان قانونی یا باید تغییر شکل به سایر شرکت های اشخاص دهند و یا باید کمبود خود را فورا جبران نموده و یا نهایتا منحل شوند . البته خلاف این موضوع نیز ممکن است و شرکت های سهامی خاص می توانند بنا به دلایل مشخص مانند توسعه کار و فعالیت خود و در راستای افزایش سرمایه مورد نیاز تحت شرایط خاص به شرکت سهامی عام تبدیل شده و مابقی سرمایه مورد نیاز خود را از طریق عرضه سهام به مردم تامین نمایند.

شرکت های شخاص نیز در صورت تصویب مجمع عمومی می توانند به هر یک از انواع شرکت های اشخاص و یا حتی سهامی تبدیل شوند . مثلا وجود مسئولیت زیاد در شرکت های تضامنی باعث شود شرکت به شرکت با مسئولیت محدودتبدیل شود و یا شرکت با مسئولیت محدود بنا بر دلایلی به شرکت های سهامی تبدیل شود.

اینکه چه دلایلی می تواند باعث این تغییرات شود بسیار زیاد می باشد ولیکن تنها مرجع تصمیم گیرنده برای این تغییرات مجمع عمومی بوده و در صورت تصویب و داشتن شرایط لازم و یا رسیدن به شرایط مد نظر می توانند تغییر ماهیت داده و فعالیت شرکت را در قالب جدید آغاز نمایند که البته این موضوع نیز باید به عموم مردم و جامعه ذی نفعان و اداره ثبت شرکت ها اطلاع رسانی شود .

ثبت تغییرات شرکت ها بسیار گسترده و متنوع بوده و هر گونه تغییراتی نیازمند اطلاع رسانی و ثبت در اداره ثبت شرکت ها نمی باشد اما باید تغییرات تاثیر گذار و آنهایی که با جامعه و ذی نفعان می تواند به هر نحوی ارتباط مستقیم و غیر مستقیم داشته باشد حتما اطلاع رسانی و آگهی شود. یکی از مشکلات رایج شرکت ها همین موضوع ثبت تغییرات و نحوه انجام آنها بوده و متاسفانه به دلیل عدم آشنایی کافی با این مقررات و لوایح قانونی در بسیاری از مواقع شرکت ها با مشکلاتی بعدی پس از ثبت تغییرات مواجه می شوند. توصیه اکید خود سازمان اسناد و املاک کشور استفاده از متخصصین حقوقی و وکلای کاردان در این حوزه های به منظور صرفه جویی در وقت و هزینه های شرکت ها می باشد.نیاز حقوقی شرکت خود اعم از ثبت تغییرات را انجام دهید .



:: بازدید از این مطلب : 54
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : یک شنبه 10 تير 1397 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali

همانگونه که احتمالا استحضار دارید دو نوع شرکت در قانون تجارت عنوان شده است. شرکت های سهامی و شرکت های اشخاص. در شرکت های سهامی سرمایه به قطعات مساوی سهام تقسیم می شود و هر شریک نسبت به سرمایه ای که وارد شرکت می کند سهام دریافت می کند و در قانون برای حقوق ناشی از این سهام بند های زیادی آمده و تقریبا تمامی حقوق آن مشخص است.

اما در شرکت های اشخاص و غیر سهامی مانند شرکت های تضامنی ، شرکت های با مسئولیت محدود و شرکت های نسبی سرمایه ای که وارد شرکت می شود بصورت سهم الشرکه نقدی و غیر نقدی می باشد و تصمیم گیرندگان در خصوص این سهم الشرکه اغلب خود شرکا و بصورت توافقی می باشد. لذا در این مقوله قصد داریم در خصوص تقسیم سهم الشرکه و نحوه برخود قانون با آن را بیشتر با هم مرور کنیم .

در شرکت های اشخاص اجازه انتقال سهم الشرکه بصورت آزادانه به شرکا داده نمی شود و باید حتما برای انتقل سهم الشرکه رضایت سایر شرکا نیز برآورده شود . دلیل این کار عدم درج این سهم در ورقه خاص می باشد مانند شرکت های سهامی که سهام در ورقه سهام درج می شود .در خصوص حق الشرکه نکات زیر و خصایص زیر باید مد نظر قرار گیرد :

سهم الشرکه حق مالی است . یعنی سهم شرکا در شرکت های اشخاص یک حق مالی است زیرا امکان مبادله دارد . شرکا با آوردن سرمایه خود به شرکت دیگر صاحب آن سرمایه نخواهند بود و همچنین طلبکار یکدیگر هم نمی توانند باشند آنها از شرکت طلبکار می شوند .این سرمایه بنا بر وجود منافعی باید وارد شرکت شود و طبیعتا شرکا به میزان سهم الشرکه خود باید از منافع احتمالی شرکت بهره ببرند . طلب شرکا از شرکت مانند طلب از یک نفر حقیقی دیگر نمی باشد . این طلب نوعی طلب احتمالی و مشروط است که باید برای شریک منفعت داشته باشد و همچنان بدر صورت شکست شرکت باقی بماند و همچنین این طلب از شرکت به صاحب سهم الشرکه اجازه دخالت در شرکت را می دهد در حالی که در قرض و طلب فرد نمی تواند در امور طلبکار و یا مقروض مداخله کند . وجه اشتراک این طلب با سایر طلب ها این است که هر موقع فرد نیاز بداند می تواند طلب خود را درخواست کند . در واقع شرکت در این رابطه مدیون شریک است و آن هم به دلیل مالی است که شریک وارد شرکت کرده است . این حق قابل مبادله می باشد و در نزد شرکت هم حکم امانت را دارد.
سهم الشرکه نوعی حق شخصی تلقی می شود . در شرکت های اشخاص طرف های شریک به خاطر اعتبار و شخصیت یکدیگر اقدام به شراکت می کنند و چنانچه برای هر کدام از شرکا مشخص شود که در این تشخیص اشتباه کرده است این شراکت قابل بر هم زدن است . به همین دلیل حق شریک در شرکت های اشخاص قائم به فرد می باشد و نمی تواند بدون رضایت سایر شرکا این شراکت را برهم بزند و یا فردی دیگری را برای ورود به جای او معرفی نماید. ضمن اینکه اغلب در این شرکت ها با فوت یکی از شرکا شراکت شرکت هم به پایان می رسد .
سهم الشرکه نوعی مال منقول است . منقول و غیر منقول بودن سهم الشرکه به خصوص برای تعیین حق در دادگاه ها بسیار اهمیت دارد . بنا بر این سهم الشرکه شریک که در دین شرکت است باید به عنوان مال منقول در نظر گرفته و درج شود . در این میان باید دعوای میان طلبکاران با هر یک از شرکا با دعوای مربوط به سهم الشرکه میان شرکا و شرکت از هم تفکیک شود . در صوتیکه دعوا طلبکار از شریک باشد باید طرح دعاوی در دادگاهی بشود که خوانده در حوزه آن اقامت دارد و در مورد دعوای شریک با شرکت باید موضوع در خود شرکت مطرح و مرتفع شود .
سهم الشرکه قابل توثیق نیست .یعنی نمی تواند هر کدام از شرکا به دلایل دینی که ممکن است برای آنها بوجو بیاید از سهم الشرکه خود استفاده کرده و آن را وثیقه قرار دهند .مطابق ماده 774 قانون تجارت مال رهن شده یا مرهون باید دقیق و معین باشد و رهن دین و منفعت باطل است .
سهم الشرکه قابل توقیف نیست . در قانون تجارت ایران اگر کسی از هر کدام از شرکا شرکت طلبی داشته باشد هر چند نمی تواند نسبت به طلب خود از دارایی های شرکت چیزی مطالبه نماید ولی می تواند از سهم او طلب خود را از مقام قضایی درخواست نماید .
سهم الشرکه قابل تقویم است . سرمایه های غیر نقدی شرکا باید در ابتدای ثبت شرکت تقویم شود. البته این کار چندان مشکل نیست ولی مشکل اصلی از جایی آغاز می شود که که یکی از شرکا بخواهد از شرکت خارج شود و یا حق او توقیف شود. در این زمان باید دقیقا مشخص شود میزان آورده غیر نقدی معادل چقدر بوده است . در اینجا باید به توقیم نامه مورد تایید همه شرکا مراجعه شود .اما اگر اختلاف بیم شرکا بوجود آمد از دو طریق می توان این اختلاف را مرتفع کرد یا باید به بیلان شرکت مراجه شود و یا مقام قضایی باید کار را به کارشناس رسمی دادگستری واگذار نماید .

برای نقل و انتقال سهم الشرکه محدودیت هایی وجود دارد هر چند سهم الشرکه به عنوان یک مال و دارایی قاعدتا باید بتواند انتقال پیدا کند . اما قرارداد های شرکت های اشخاص به نحوی تنظیم می شود که افراد هنگام امضاء این قرارداد ها در واقع متعهد می شوند سهم الشرکه خود را به دیگران منتقل نکنند مگر بر حسب ضرورت و با اجازه کلیه شرکا .

نقل و انتقال سهم الشرکه طبق مفاد زیر ممکن می شود :

نقل و انتقال سهم الشرکه بصورت قراردادی
الف ) شرایط اول انتقال : انتقال سهم الشرکه بصورت قراردادی ممکن نیست مگر اینکه هم شرکا رضایت دهند و هم شرایط زیر محقق شود

اول رضایت کلیه شرکا : از انجایی که سهم الشرکه جز قرار داد شرکا محسوب می شود تا لحظه ای که همگی شرکا نسبت به انتقال سهم الشرکه توافق نکنند این امکان وجود نخواهد داشت
دوم وجود شرایط عام انتقال سهم الشرکه :در واقع خروج یک شریک و ورود فردی به جای او در شرکت منوط به این است که شریک وارد شده دارای شرایط صحت معامله باشد تا معتبر تلقی شود . ضمن اینکه انتقال این سهم الشرکه باید به اطلاع عموم رسانده شود .
انتقا سهم الشرکه یا معوض است یا بلاعوض . اگر بلاعوض باشد که طبق قوانین 47 و 48 قانون باید با سند رسمی ثبت انتقال انجام گیرد و اگر معوض باشد تابع انتقال طلب مدنی خواهد بود زیرا قانون تجارت در این خصوص چیزی نیاورده است . اما طبق موارد 125 ، 155 و 188 قانون تجارت هر شریک جدید الورود در شرکت های اشخاص نسبت به تمامی تعهدات قبلی شرکت نیز مسئول است و هرگونه شرطی غیر از این معتبر نخواهد بود .

ب) نقل و انتقال قهری سهم الشرکه.

این موردتنها زمانی می تواند اتفاق بیوفتد که یکی از شرکا فوت کند . از جایی که شخصیت شرکا در شرکت تاثیر گذار است با فوت هر شریک قاعدتا شرکت باید منحل شود . اما به دو صورت این اتفاق می تواند نیوفتد . اول ذکر شدن این موضوع در اساسنامه که در صورت فوت یکی از شرکا شرکت با شرایط جدید به کار خود ادامه دهد و دوم اینکه در اساسنامه ذکر شود در صورت فوت هر یک از شرکا سهم الشرکه او با حضور وارث ادمه پیدا کند .

در هر صورت سهم الشرکه یک مال منقول محاسبه شده و قوانین جاری در خصوص آن بسیار دقیق و حساس هستند. در این مقوله تنها به ذکر کلیت در این خصوص بسنده شد تا آشنایی حدودی برای عزیزان علاقمند بوجود بیاورد .



:: بازدید از این مطلب : 55
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : یک شنبه 10 تير 1397 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali

ثبت و راه اندازی شرکت و اداره این شرکت ها نیازمند مدیران توانایی است که بتوانند چشم انداز و خط مشی مناسبی برای شرکت در نظر گرفته و همچنین با تکیه بر توانایی های مالی و اداری و اعضاء وابسته و کارکنان شرکت و در نهایت با تعیین اهداف کلان و خرد مناسب در راستای رسیدن به چشم انداز شرکت و ارائه برنامه های جامع عملیاتی بتوانند این مهم را برای شرکت محقق سازند .

مدیران تعیین شده در شرکت ها همچنین باید برای مشخص شدن راه و روش صحیح شرکت و اینکه شرکت در برهه های مختلف توانسته باشد به اهداف و برنامه های تعیین شده دست یافته باشد و همچنین مرور بر خواسته ها و در صورت نیاز تغییر برنامه های تعیین شده و رفع چالش های به وجود آمده گرد هم جمع شده و با بررسی موضوعات عنوان شده بتوانند چالش ها و برنامه های تدوین شده شرکت را سر و سامان بخشیده و با تصمیمات مناسب ادامه راه شرکت را هموار ساخته و به موجب توانایی های خود و سایر مدیران و کارکنان میانی و عملیاتی شرکت را به مقاصد خود برسانند.

بی شک مدیران نا توان و افراد نا بلد در راس شرکت نمی توانند شرکت را به جایگاه مورد نظر و هدف اساسی تشکیل شرکت برسانند و چنانچه این مهم برای موسسین شرکت ها اثبات شد باید برای تعیین افراد اصلح تر اقدامات مقتضی را انجام بدهند .

 

شرکت ها در ایران به هفت دسته در قانون تقسیم می شوند که هر کدام بنا بر خواسته و هدف افراد تشکیل شده و قوانین و مقررات خاص خود را دارند . اما در کل همه این هفت شرکت تعیین شده در قانون تجاری ایران یا شرکت های سهامی هستند و یا شرکت های اشخاص . شرکت های سهامی طبق قانون در بدو تاسیس باید هیئت مدیره ای را برای ثبت شرکت توسط مجمع عمومی موسسین تعیین نموده و معرفی نمایند و الزامات ثبت شرکت می باشد .

در شرکت سهامی عام حداقل نفرات تعیین شده برای هیئت مدیره شرکت 5 نفر در قانون عنوان شده است و در خصوص شرکت های سهامی خاص نیز حداقلی مشخص نشده است ولیکن نباید با توجه به الزامات سمت های مورد نیاز برای ثبت شرکت تعداد این نفرات کمتر از 2 نفر باشند .

اعضاء منتخب برای هیئت مدیره توسط مجمع عمومی موسسین در ابتدای ثبت شرکت مشخص می شوند و در ادامه این نفرات توسط مجمع عمومی عادی بطور فوق العاده نصب و عزل خواهند شد. البته باید این افراد کتبا رضایت خود را برای تصدی این عناوین اعلام داشته باشند . این هیئت باید بلافاصله پس از معرفی تشکیل جلسه داده و از بین خود یک نفر را به عنوان رئیس هیئت مدیره و یک نفر را به عنوان نائب رئیس هیئت مدیره مشخص نمایند . درصورتیکه وظیفه تعیین مدیر عامل نیز توسط مجمع عمومی عادی بطور فوق العاده به این اعضاء واگذار شده باشد باید مدیر عامل را نیز از بین خود تعیین نمایند .

در شرکت های اشخاص نیز باید این نفرات توسط مجمع عمومی موسسین در ابتدا و سپس توسط مجمع عمومی عادی بطور فوق العاده تعیین شده و پس از معرفی نفرات هیئت مدیره باید این اعضاء تشکیل جلسه داده و از بین خود رئیس و نایب رئیس هیئت مدیره را تعیین نمایند .چون تعداد دقیقی در قانون برای این هیئت در شرکت های اشخاص مشخص نشده و دو نفر به عنوان حداقل نفرات شریک در این شرکت ها تعریف شده است هیئت مدیره نیز باید متشکل از حداقل دو نفر باشد . البته در شرکت های اشخاص و شرکت های سهامی تفاوت هایی در هیئت مدیره وجود دارد که به آنها در ادامه خواهیم پرداخت .

 

مدت ماموریت و تصدی عنوان مربوطه

در شرکت های سهامی عام و خاص مدت مدیریت هر یک از اعضاء هیئت مدیره محدود و نهایتا در اساسنامه دو سال تعیین می شود . یعنی هر دو سال یکبار و قبل از انقضاء دوره مدیریت این افراد باید مجمع عمومی عادی بطور فوق العاده تشکیل جلسه داده و نفرات جدید را تعیین و یا مدت تصدی عنوان نفرات قبلی را تجدید نماید . البته در صورتیکه قبل از اتمام این دوره به دلایلی مجمع عمومی عادی بطور فوق العاده تشخیص دهد فردی باید از سمت خود کنار گذاشته شود این اجازه به مجمع عمومی داده شده است .

انتخاب نفرات هیئت مدیره در شرکت های سهامی باید با اخذ آرا صورت گیرد . سهامداران باید در خصوص مدیران منتخب خود رای داشته باشند و بدون رای گیری از صاحبین سهام در مجمع عمومی عادی بطور فوق العاده تعیین نفرات غیر قانونی خواهد بود . در هر دوره 2 ساله برای تعیین نفرات جدید هیئت مدیره حداقل یک نفر هم که شده باید از سمت خود عزل شود . در ضمن باید نفرات مدیر منتخب تنها از بین خود سهامداران انتخاب شوند .

همچنین افراد منتخب برای هیئت مدیره شرکت های سهامی ضمن اینکه باید از سهامداران باشند باید میزان سهام تعریف شده در اساسنامه را نیز پرداخت نمایند . البته این موضوع بیشتر برای نفراتی است که به عنوان مدیر معرفی می شوند و در شرکت سهمی ندارند . در واقع تنها راه وارد کردن افرادی غیر سهامدار به عنوان مدیر در هیئت مدیره شرکت این است که فرد مذکور ابتدا میزان سهام تعریف شده در اساسنامه شرکت را خریداری نموده و سپس به عنوان یکی از مدیران تعیین شود .

اما در شرکت های اشخاص طول مدت مدیریت محدود به زمان نمی باشد . در ابتدا مجمع عمومی موسسین با توافق تمام شرکا باید نفرات هیئت مدیره را معرفی نموده و این نفرات مادامیکه خرده ای به فعالیت آنها گرفته نشود و تمامی شرکا از عملکرد آنها رضایت داشته باشند می توانند به فعالیت خود در سمت مربوطه ادامه دهند . اما در هر زمان که شرکا به هر دلیل تصمیم بگیرند که فردی را از سمت خود در هیئت مدیره کنار بگذارند باید با تشکیل جلسه مجمع عمومی عادی بطور فوث العاده این مورد را بررسی نموده و با توافق همه شرکا فرد دیگری را به عنوان جایگزین برای آن سمت معرفی نمایند .

همچنین انتخاب نفرات هیئت مدیره در شرکت های اشخاص الزاما از بین نفرات دارای سهم الشرکه در شرکت نیست و قانون این اجازه را تنها به شرکت های اشخاص داده است که در صورتیکه همه شرکا توافق نمایند فرد دیگری را بدون اینکه در شرکت حتی سهمی داشته باشد به عنوان مدیر به شرکت اضافه نمایند و الزامی هم ندارد که میزان سهم الشرکه خود را پرداخت نماید .

 

سهام تضمینی (سهام به وثیقه گذاشته شده )

مدیران تعیین شده در شرکت های سهامی باید سهام مقرر شده در اساسنامه را دارا باشند و تعداد این سهام نمی تواند از تعداد سهامی که به موجب اساسنامه جهت رای دادن در مجمع عمومی لازم است کمتر باشد . تعدادی از سهام هر یک از مدیران در اختیار شرکت قرار می گیرد تا مادامیکه این وظیفه را عهده دار هستند حافظ منافع شرکت بوده و ضررهای احتمالی حاصل از تغییرات مدیران و … بصورت منفرد یا اشتراکی را در طول مدت ماموریتشان از این سهام جبران نمایند .

در شرکت های اشخاص نفرات مدیر تعیین شده از بین خود شرکا اگر باشند که تضمین آنها برای شرکت سهم الشرکه آنها خواهد بود .ضمن اینکه در این شرکت ها هر یک از نفرات تنها به اندازه سهم خود در شرکت مسئولیت دارند به جز شرکت های تضامنی و مختلط که در این حالت هم مدیریت تنها بر عهده نفرات ضامن می باشد .اما چنانچه فردی خارج از شرکا برای تصدی عناوین مدیریتی شرکت معرفی شد طبق توافق همه شرکا ضمانت اجرایی این فرد تعیین و در اساسنامه قید می شود و فرد تعیین شده نیز باید این شمانت را قبل از تصدی عنوان مدیریت پرداخت نماید .

 

مسئولیت مدیران

طبق تعریف صریح قانون تمامی اعضاء هیئت مدیره ، طبق تعاریف مندرج در اساسنامه تمامی مسئولیت های ضروری محدوده اهداف تعیین شده برای آن عنوان مدیریتی را عهده دار خواهند بود . اما حق اینکه بخواهند وظایفی را که در جلسات مجامع عمومی بر عهده سهامداران است را انجام دهند . بر عکس این موضوع نیز صادق است و باید در اساسنامه قید شود که هیچ یک از سهامداران حق دخالت در امور مدیران را نخواهند داشت .

در شرکت های اشخاص هم نفرات تعیین شده در هیئت ناظر باید آزادانه و بدون دخالت شرکا دیگر به وظایف خودرسیدگی نمایند و این موضوع باید در شرکتنامه و یا اساسنامه آورده شود . اعضاء مدیران در شرکت های اشخاص باید مطابق با وظایف تعریف شده در اساسنامه و یا شرکتنامه مورد توافق شرکا فعالیت های خود را انجام دهند .

تعهدات شرکت

مدیران همه انواع شرکت ها در خصوص قوانین عادی منصفانه تعیین شده در خصوص شرکت ، سهامداران و یا شرکا ، اشخاص ذی نفع و ثالث و همچنین در خصوص تعهدات به قوانین شرکت بصورت فردی و یا جمعی مسئول بوده و در صورتیکه در انجام امور محوله کوتاهی و یا ترک عمل نمایند مورد پیگرد قانونی با شکایت هر یک از شرکا و یا سهامدارن قرار خواهند گرفت .

 

جلسات

میزان جلسات الزامی و همچنین جلسات اضطراری و مورد نیاز و یا جلسات از قبل پیش بینی شده و یا نشده باید در اساسنامه شرکت های سهامی و در شرکتنامه شرکت های اشخاص قید و تصویب شده باشد . همچنین در در اساسنامه و یا شرکتنامه باید نحوه برگزاری جلسات و نوع دعوتنامه و تشکیل جلسه نیز مشخص شده باشد . طبق تصریح قانون رئیس هیئت مدیره و سایر مدیرانی که شامل یک سوم از کل تعداد اعضاء هیئت مدیره باشند در خصوص زمان برگزاری جلسات مجمع عمومی دارای اختیار تام می باشند .

در اساسنامه معمولا حداکثر میزان رای ماخوذه برای توافق در مورد مسائل شرکت درج می شود ولیکن در صورت عدم درج این مهم باید اکثریت آراء مدیران حاضر در جلسه به رسمیت شناخته شود . این صورتجلسات باید در سوابق شرکت نگهداری شوند و همچنین نفرات حاضر و غایب در آن تعیین شده و نسخه ای از آن در صورتیکه تصمیمات اساسی مربوط به شرکت در آن اتخاذ شده باشدباید برای اداره ثبت شرکت ها ارسال شود .

از سایر نکاتی که باید در صورتجلسات شرکت ها مد نظر قرار گیرد درج تاریخ و ساعت شروع و پایان جلسه ، تعداد نفرات ، تصمیمات اتخاذ شده و تصمیمات باز و همچنین دریافت امضاء همه افراد شرکت کننده در جلسه می باشد.

 

اقداماتی که نیاز به تشکیل جلسه ندارند

چنانچه تصمیمی در شرکت های اشخاص و یا سهامی اتخاذ شود که تمامی مدیران آن را قبول داشته باشند و کتبا آن را تایید و امضاء نمایند آن اقدام بدون نیاز به برگزاری جلسه معتبر خواهد بود .

 

وکلای سهامداران

در قانون تجارت عملا وظیف خاصی برای وکلا و نمایندگان سهامدارن تعیین نشده و الزامی برای آنها وجود ندارد ولی عملا این افراد وظایفی را عهده دار هستند .قبل از اینکه این قانون تصویب شود وکلای سهامداران وظایف و مسئولیت های مختلفی را انجام می دادند که مسئولیت مستقیم آن با خود سهامداران بود .

 

مدیران علی البدل

مدیران علی البدل به منظور مواقعی تعیین می شوند که هر یک از مدیران نتوانند وظایف خود را انجام داده و یا به هر علتی مانند محجوریت ، فوت و … برای مدتی سمت آنها بلا تصدی باشد . در این مواقع مدیران علی البدل جایگزین شده تا تصمیمات نهایی اتخاذ شود. البته این مدیران دارای حوزه اختیارت و وظایفی هم هستند ولی قانون اجباری برای آنها در خصوص انجام فعالیت هایشان تعریف نکرده است .

 

مدیر عامل

اعضاء هیئت مدیره پس از اینکه منصوب شده و وظایف خود را قبول کردند باید فورا تشکیل جلسه دهند و ضمن تعریف سمت ها یک نفر را هم به عنوان مدیر عامل برای شرکت مشخص نمایند . این فرد در شرکت های سهامی و اشخاص دارای حوزه اختیارات بخصوص اجرایی بالایی است و باید مطابق با دستورات جلسه هیئت مدیره و مجامع وظایف خود را انجام دهد هر چند حوزه اختیارات این مدیران در شرکت های اشخاص بیشتر می باشد .انتخاب این فرد می تواند خارج از هیئت مدیره هم اتفاق بیافتد و الزامی نیست که مدیر عامل جزء اعضاء هیئت مدیره باشد . ولی در صورتیکه جزء اعضاء هیئت مدیره بود نمی تواند به عنوان رئیس هیئت مدیره انتخاب شود مگر اینکه بیش از سه چهارم اعضاء بر این موضوع رای دهند .

مدیر عامل از وظایف و اختیاراتی که هیئت مدیره و یا مجامع برای او تعیین نموده اند باید استفاده نموده و عملیات شرکت را رهبری نماید .در واقع مدیر عامل نماینده شرکت برای امضاء مدارک و مستندات شرکت بوده و نباید از اختیارات خود فراتر رود . این مدیر در شرکت های سهامی باید هر دو سال تعیین شود و در شرکت های اشخاص تا هر زمان که خود هیئت ناظر و یا مجامع تشخیص دهند می تواند بصورت نا محدود به فعالیت خود ادامه دهد .

 

حق الزحمه مدیریت

دریافت هر گونه وجهی تحت هر عنوانی از شرکت برای مدیران ممنوع می باشد مگر مواردی که در اساسنامه درج شده باشد مانند پاداش حضور در جلسات و پاداش هایی غیر از سود شرکت که توسط سهامدارن مورد تایید باشد . در شرکت های سهامی عام این پاداش را برابر 10 درصد سود سهام و در شرکت ها سهامی خاص 5 درصد سود سهام تعیین می کنند و در شرکت های اشخاص هم باید میزان سود با توافق شرکا در اساسنامه و یا شرکتنامه مشخص شود .

البته در صورتیکه مدیران عنوان و سمتی اجرایی در شرکت داشته باشند باید مطابق با حجم کاری و مسئولیتشان توسط خود هیئت مدیره حقوقی برای آنها در نظر گرفته شود و حقوق آنها متناسب با سمتشان پرداخت شود .

 

 

معامله با شرکت

قرار گرفتن به عنوان طرف مستقیم و یا غیر مستقیم در معاملات شرکت و سهیم شدن در این معاملات برای همه اعضاء هیئت مدیره ممنوع و غیر قانونی می باشد و این موضوع تفاوتی در نوع شرکت که سهامی باشد یا اشخاص ندارد . تمامی معامله ها باید بصورت حقوقی وبا نام شرکت بوده و دخالت مدیران و اعضاء هیئت مدیره تنها به عنوان نمایندگان رسمی شرکت و با درج امضاهای مجاز ایشان در معاملات مجاز می باشد .

اگر هم بنا بر اجازه هیئت ناظر یا هیئت مدیره این اتفاق بیافتد باید نفرات بازرس و ناظر برای این معامله از طرف شرکت حضور داشته باشند و این معامله را که به سود شرکت باید تلقی شود نظارت و اثبات نمایند . در این خصوص باید هیئت ناظر یا بازرسین گزارشی تهیه و برای مجامع عمومی و هیئت مدیره ارسال و نظر خود را نیز پیرامون این موضوع برای آنها بصورت مکتوب ارسال نمایند .

در چنین حالتی هر گونه خسران و ضرر احتمالی برای شرکت بر عهده مدیرعامل و یا هیئت مدیره که اجازه این معامله را داده اند می باشد .همچنین مدیر عامل و اعضائ هیئت مدیره به استثناء اشخاص حقوقی نمی توانند هرگونه وجه و وام و اعتباری را از شرکت تحصیل کنند و شرکت در این حالت ضامن و متعهد آنها نمی تواند باشد و این مورد به خودی خود خلاف مقررات و قوانین می باشد .

 

رقابت با عملیات شرکت

مدیر عامل و مدیران تعیین شده برای هیئت مدیره و هیئت ناظرین حق انجام معاملات شخصی و یا در قالب شخص حقوقی دیگری را که نشان از رقابت با عملیات شرکت داشته باشد و از موارد ماموریت شرکت باشد را انجام دهند . انجام هر معامله و اقدامی خارج از چارچوب شرکت که باعث خسران و ضرر شرکت شود باید توسط مدیر و فرد متخلف جبران شود .



:: بازدید از این مطلب : 50
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : یک شنبه 10 تير 1397 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali

نحوه اخذ رتبه EPC و تعریف EPC چگونه است ؟ با صدور رتبه EPC، ارتقاء قابلیت‎های ساخت و نوآوری در داخل کشور امکان پذیر می‎شود و می‎توان خریدهای خارجی را بصورت یکپارچه انجام داد. از سوی دیگر کارفرما به دلیل نیاز به کنترل کمتر در این روش، می‎تواند به فعالیت‎های اصلی خود پرداخته و نیروی پرسنلی کمتری را در سیستم خود استخدام نماید.

رتبه EPC

به منظور انجام هر گونه فعالیت اقتصادی، ابتدا باید توان و قابلیت شرکت دارنده گواهی صلاحیت، طبق آیین نامه ارجاع کار مورد بررسی قرار بگیرد. پیمانکاران مسئولیت انجام فعالیت‎های مورد نیاز پرونده را در بخش‎های مختلف مهندسی، تدارکات، ساختمان و نصب و راه اندازی بر عهده می‎گیرند.

بدین منظور معاونت نظارت راهبردی بعنوان یک سازمان حرفه ای، مستقل و پیشتاز در زمینه صدور رتبه بندی شرکت‎ها و از جمله رتبه EPC نموده است. این رتبه‌بندی با هدف آگاه‌سازی کارفرمایان پروژه‎های صنعتی از میزان توانمندی شرکت‌های دارنده رتبه EPC بوده و می‎توان زمینه توسعه و بهبود شرکت‎های دارنده رتبه مزبور را در جهت ایفای نقش راهبری و مدیریت EPC فراهم سازد.

از سوی دیگر وزارت صنعت، معدن و تجارت با هدف استفاده از حداکثر توان ساخت داخل و توانمندسازی بخش خصوصی، طرح‎های صنعتی و معدنی که از طریق شرکت‎های دارای رتبه EPC هستند را در اولویت واگذاری تسهیلات ارزی و ریالی قرار داده است. مدت اعتبار این رتبه ۴ سال می باشد.

 

 

رشته‎های مرتبط با رتبه EPC
برای اخذ رتبه EPC، ابتدا رشته‎های مختلف دسته بندی می‎شوند که عبارتند از :

 

رشته‎های سا

:: بازدید از این مطلب : 52

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : یک شنبه 10 تير 1397 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali

تبدیل شرکت ثبت شده به چه مفهومی است ؟ تبدیل شرکت ثبت شده به معنای دگرگون کردن و تغییر حوزه فعالیت شرکت می‎باشد. در اصطلاح حقوقی تبدیل شرکت به این معناست که شرکت بدون محو شخصیت حقوقی قبلی و ایجاد شخصیت حقوقی جدید برای آن، شکل و قالبی نو به خود بگیرد.

تبدیل شرکت چیست؟
تبدیل شرکت به معنای دگرگون کردن و تغییر حوزه فعالیت شرکت می‎باشد. به عبارت دیگر ممکن است اگرشرکت تجارتی بوده و مدیران تصمیم به تغییر موضوع فعالیت آن بگیرند. این امر پس از ثبت شرکت صورت می‎گیرد. ممکن است تبدیل شرکت بشکل تغییر از حالت تجارتی به غیرتجاری و یا تبدیل شرکت با مسئولیت محدود به شرکت خاص و … باشد. در اصطلاح حقوقی تبدیل شرکت به این معناست که شرکت بدون محو شخصیت حقوقی قبلی و ایجاد شخصیت حقوقی جدید برای آن، شکل و قالبی نو به خود بگیرد.

 

علت و مزایای تبدیل شرکت
اگر چه شرکا در زمان تاسیس و ثبت شرکت تمامی ملاحظات را در رابطه با انواع شرکتهای تجارتی در نظر می‎گیرند و سپس آنها را متناسب با نیاز خود انتخاب می‎کنند، اما ممکن است پس از مدتی احساس کنند که شرکت ثبت شده با نیازهای آنان مطابقت نداشته باشد و به همین دلیل تصمیم به تغییر و تبدیل آن می‎گیرند. این امر بدون لطمه به استمرار حیات شخصیت حقوقی شرکت ثبت شده انجام می‎شود و تنها نوع آن تغییر می‎یابد. تبدیل نوع شرکت، شخصیت حقوقی شرکت را حذف نمی کند و شرکتی که تبدیل شده است، بدون آن‌که وقفه‌ای صورت بگیرد، کارهای شرکت سابق را ادامه می‌دهد. مزیت تبدیل شرکت، به معنای انحلال و تشکیل شرکت دیگری است که از ت/[

:: بازدید از این مطلب : 76

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : یک شنبه 10 تير 1397 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali

تفاوت شرکت با موسسه در چیست ؟ اگر چه برخی افراد ممکن است موسسه و شرکت را با یکدیگر هم معنا دانسته و گاهی بجای شرکت از نام موسسه استفاده ‎کنند و بالعکس، اما باید گفت این دو متفاوت از یکدیگر هستند.

برای درک بهتر تفاوت شرکت با موسسه باید بدانیم اگر چه برخی افراد ممکن است موسسه و شرکت را با یکدیگر هم معنا دانسته و گاهی بجای شرکت از نام موسسه استفاده ‎کنند و بالعکس، اما باید گفت این دو متفاوت از یکدیگر هستند. برای روشن شدن این موضوع باید شرکت و موسسه بطور تعریف شوند. سپس انواع آن‎ها‎ را بیان کنیم تا بتوان تفاوت میان آنها را بررسی نمود:

 

موسسه و انواع آن
موسسه عبارت است از یک واحد با نام و هدف مشخص در مالکیت بخش عمومی یا خصوصی و یا ترکیبی از این دو که به فعالیت‎ها‎ی انتفاعی و غیر انتفاعی می‎پردازد و طرف معامله محسوب می‎شود. نام دیگر موسسه، واحد اقتصادی است که به انواع مختلفی دسته بندی می‎شوند. برای دسته بندی موسسات از سه معیار مالکیت ، نوع فعالیت و هدف از فعالیت استفاده می‎شود. در زیر به هر یک از دسته بندی‎ها‎ می‎پرازیم :

  

طبقه بندی موسسات بر حسب مالکیت
اگر موسسات را بر حسب مالکیت دسته بندی کنیم به سه نوع ؛ موسسات بخش دولتی (عمومی)، موسسات بخش تعاونی و موسسات بخش خصوصی تقسیم می‎شوند.

موسسه بخش دولتی یا عمومی؛ این نوع موسسات بشکل مستقیم و یا غیرمستقیم در اختیار دولت قرار می‎گیرند.

نهاد‎ها‎ و سازمان‎ها‎ی عمومی یا شهرداری‎ها‎ از جمله موسسات دولتی محسوب می‎شوند که بقصد انتفاع یا بدون قصد انتفاع فعالیت می‎کنند و خود شامل :

سازمانهای دولتی و موسسات عمومی غیر انتفاعی (وزارتخانه‎ها‎، سازمان‎ها‎ی مختلف دولتی، شهرداری‎ها‎، نیروهای نظامی و انتظامی و نهاد‎ها‎ی غیر دولتی عموی مثل بنیاد مستضعفان و جانبازان و …)
شرکتهای و سایر موسسات انتفاعی عمومی (شرکت‎ها‎ی دولتی و ملی شده، بانکها، شرکت‎ها‎ی وابسته به آنها، شرکتهای تابع بنیاد‎ها‎ی مستضعفان، سازمان تامین اجتماعی و …)

موسسات بخش تعاونی، این نوع موسسات بصورت خودیاری و همکاری متقابل عده ای از اشخاص حقیقی و یا حقوقی تشکیل و به قصد نیازمندی‎ها‎ی مشترک و بهبود وضعیت اقتصادی و اجتماعی اعضاء فعالیت می‎کنند و شامل :

اتحادیه‎ها‎ی تعاونی
شرکت‎ها‎ی تعاونی از قبیل شرکتهای تعاونی، روستایی، مصرف، توزیع، کارگری، مسکن و تولید

موسسات بخش خصوصی
به موسساتی گفته می‎شود که در مدیریت و مالکیت اشخاص حقیقی و حقوقی خصوصی قرار دارند که ممکن است با هدف انتفاع یا بدون قصد انتفاع تشکیل شده باشند و شامل :

 

موسسات انتفاعی خصوصی از قبیل موسسات فردی، شرکت‎ها‎ی خصوصی، موسسات انتفاعی غیرتجاری و موسسات غیرانتفاعی خصوصی تقسیم می‎شوند.

دسته بندی موسسات از لحاظ هدف
اهداف موسسات یکسان نیست و به همین دلیل می‎توان آن‎ها را‎ بر حسب هدفی که دنبال می‎کنند، به انواع مختلفی دسته بندی کرد که شامل :

موسسات غیر انتفاعی عمومی و خصوصی
موسساتی که بدون قصد انتفاع در جهت پیشبرد هدفهایی که در مجموع در راستای منافع جامعه است فعالیت می‎کنند، موسسات غیرانتفاعی عمومی و خصوصی نامیده می‎شوند که شامل :

 

موسسات خصوصی از قبیل موسسات خیریه، ادبی، حرفه ای، انجمهای علمی، فرهنگی
موسسات عمومی از قبیل سازمانهای دولتی (وزارتحانه‎ها‎، شهرداری‎ها‎، دانشگاه‎ها‎ و مدارس، موزه‎ها‎، بنیاد مستضعفان و جانبازان، هلال احمر، تامین اجتماعی، بنیاد شهید)
موسسات انتفاعی عمومی و خصوصی که توسط دولت یا چند شخص حقیقی یا حقوقی بصورت عمومی یا خصوصی تشکیل می‎شوند و هدف از آنها، کسب سود در زمینه موضوعات تولیدی، بازرگانی و یا خدماتی می‎باشد.

 

دسته بندی موسسات بر حسب نوع فعالیت
موسسات بر حسب نوع فعالیت به ۳ دسته تقسیم می‎شوند که عبارتند از :

 

موسسات خدماتی که خدمات تخصصی و یا غیر تخصصی به مشتریان عرضه می‎نماید. از جمله این نوع موسسات می‎توان به بانکها، هتلها، سردخانه‎ها‎، بیمارستانه و در مانگاه‎ها‎ی خصوصی، دفاتر فنی و مهندسی، دفاتر وکالت، باربری‎ها‎ و مسافر بری‎ها‎، تعمیرگاهها و … اشاره نمود.
موسسات بازرگانی به خرید و فروش انواعی از مواد خام، فرآورده‎ها‎ و کالاها ساخته شده، فعالیت دارند که می‎توان به عمده فروشان و خرده فروشان اشاره کرد.
موسسات تولیدی که کالاهای مصرفی یا بادوام را با صرف سرمایه و با استفاده از تجهیزات و دستگاه‎ها‎ تولید و روانه بازار می‎کنند.

 

شرکت‎ها‎ و انواع آن
شرکت از واژه شَرَک به معنای شراکت و همکاری گرفته شده است و زمانی تاسیس می‎شود که دو یا چند نفر برای دنبال کردن یک هدف اقتصادی با یکدیگر همکاری می‎کنند. در اصطلاح حقوقی، شرکت عقد یا قراردادی است که می‎تواند بصورت تجاری و یا مدنی بسته شود. تمامی شرکت‎ها‎ از شخصیت حقوقی مستقل برخوردار بوده و تصمیمات شخص حقوقی (شرکتها) توسط مقاماتی که به موجب قانون یا اساسنامه حق تصمیم گیری دارند، اتخاذ می‎شود. شرکتها از تاریخ ثبت در دفتر ثبت، دارای شخصیت حقوقی هستند و می‎توانند از کلیه حقوق و تکالیفی که قانون برای افراد قائل است، برخودار شوند.

 

انواع شرکتها
شرکت‎ها‎ از نظر هدف‌هایی که دنبال می‎کنند به ۲ نوع تجاری و مدنی تقسیم می‎شوند :

شرکتهای مدنی ، اجتماع حقوق مالکین متعدد در شی واحد بنحو اشاعه می‎باشد.
شرکتهای تجاری براساس قوانین تجارت ایجاد می‎شوند که اعضا پس از انجام عملیات، از منافع آن متمتع می‎گردند. براساس ماده ۲۰ قانون تجارت انواع شرکت‎ها‎ی تجاری به ۷ نوع تقسیم می‎شوند که عبارتند از: شرکت سهامی، شرکت با مسئولیت محدود، شرکت تضامنی، شرکت مختلط غیر سهامی، شرکت مختلط سهامی، شرکت نسبی و شرکت تعاونی تولید و مصرف.
در شرکت سهامی سرمایه آن به سهام تقسیم شده و مسئولیت صاحبان سهام با توجه به مبلغ اسمی آنهاست.
شرکت با مسئولیت محدود بین دو یا چند نفر برای امور تجارتی تشکیل شده و وظایف هر یک از شرکاء بدون این که سرمایه به سهام یا قطعات سهام تقسیم شده باشد، تنها به میزان سرمایه خود در شرکت مسئول قروض و تعهدات شرکت می‎باشد.
شرکت تضامنی به منظور امور تجاری بین دو یا چند نفر با مسئولیت تضامنی شکل می‎گیرد.
شرکت مختلط غیرسهامی جهت امور تجارتی بانام مخصوصی بین یک یا چند نفر شریک ضامن و یک یا چند نفر شریک با مسئولیت محدود بدون انتشار سهام راه اندازی می‎شود.
شرکت مختلط سهامی میان چند شریک سهامی و یک یا چند نفر شریک ضامن تشکیل می‎شود.
شرکت نسبی بمنظور امور تجارتی با نام مخصوص بین دو یا چند نفر تشکیل و مسئولیت هر یک از شرکاء براساس میزان آورده آنها در شرکت می‎باشد.
شرکت تعاونی با ۷ هدف مندرج در قانون بخش تعاونی با قید کلمه تعاونی و تابعیت ایرانی با حداقل ۷ عضو تشکیل می‎شود.
همچنین در مورد انواع شرکت ها می توانید در این پست اطلاعات لازم را بدست آورید

 

بیان تفاوتها
در حالی که شرکت باید بواسطه ۲ نفر (مسئولیت محدود، نسبی، تضامنی) حداقل ۳ نفر (سهامی خاص) و حداقل ۵ نفر (سهامی عام) تشکیل شود، موسسات می‎توانند تنها به واسطه یک نفر تشکیل شوند.در حالی که شرکتها غالبا با هدف سودآوری و فعالیتهای اقتصادی تاسیس می‎شوند، موسسات می توانند برای فعالیتهای انتفاعی و غیر انتفاعی می‎شوند. به عبارت دیگر هدف از راه اندازی موسسه می‎تواند فعالیت‎ها‎ی غیرتجاری باشد.



:: بازدید از این مطلب : 79
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : یک شنبه 10 تير 1397 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali

ثبت شرکت تعاونی مراحل و مدارک مورد نیاز ثبت شرکت تعاونی
شرکت های تعاونی بسته به نوع فعالیت شامل دو دسته می باشند: الف- شرکت تعاونی تولید، که در زمینه کشاورزی، دامپروری، شیلات، صنعات، معدن، عمران شهری و روستایی و عشایری فعالیت دارند. ب- شرکت تعاونی توزیع: که فعالیت اصلی آن تهیه و توزیع کالا، مسکن، خدمات و سایر نیازمندی های اعضاء می باشد.

البته می توان در ثبت شرکت تعاونی تعداد موضوع و نوع موضوع فعالیت را با ارائه طرح پیشنهادی افزایش داد.

شرکت های تعاونی از نظر عضویت نیز به دو دسته تقسیم می شوند: الف- شرکت تعاونی عام، که عضویت در آن برای همه آزاد می باشد و برای تامین سرمایه، باید سهام آن را به عموم عرضه کنند. ب- شرکت تعاونی خاص، که عضویت در آن برای افراد و گروه های خاصی آزاد می باشد مانند کارگران، کشاومرزان، دانشجویان، ایثارگران و زنان مشاغل خاص. بنابراین تعاونی کسانی که واجد شرایط هستند را باید به عنوان عضو انتخاب کند و شامل هیچ محدودیتی نیز نمی شود. در این صورت شرکت های تعاونی که بیش از ۵۰۰ عضو دارند یا اتحادیه هایی که تعداد اعضای آنها بیش از ۲۰۰۰ نفر باشد ” تعاونی بزرگ ” نامیده می شود.

قید عبارت “تعاونی” به شکل خوانا در تابلو و سربرگ های شرکت الزامی است و فقط یک شرکت تعاونی می توان در هر موضوع فعالیت در واحد های صنفی و شهرستانها و واحدهای کارمندی و کارگری تشکیل داد.

قوانین ثبت شرکت تعاونی:
۱- حداقل تعداد اعضا ۷ نفر باید باشد در زمان ثبت شرکت و نباید از این میزان در دوران فعالیت شرکت تعاونی کمتر شود.

۲- در ثبت شرکت های تعاونی که به منظور اشتعال تولید و خدمات توسط کمک های دولتی ، تعداد اعضا حداقل بایستی ۵۰% مشاغل دائمی طرح تعاونی باشد.

۳- اگر ثبت شرکت تعاونی بدون کمک دولت و با هدف سرمایه گذاری باشد و دست کم نصف سرمایه گذاری طرح توسط اعضای تعاونی تامین شود رعایت بند دوم الزامی نیست.

۴- تعداد اعضا در ثبت شرکت تعاونی مسکن باید با توجه به اهلیت مدیران تعاونی و به تشخیص اداره کل تعاون تعیین می شود.

۶- اعضای تعاونی باید مبلغ تعهد شده را ظرف مدت مقرر در اساسنامه که دوسال می باشد، تادیه کند.

۷- برای تامین سرمایه تعاونی، سهم اعضا برابر است مگر این که مجمع جور دیگری تشخیص دهد. که در این صورت حداکثر میزان سهام هر کدام از اعضا حداکثر باید ۳۰% سرمایه تعاونی باشد.

۸- اتخادیه تعاونی با حداقل ۷ عضو که دارای موضوع فعالیت مشترک می باشند در سطح شهرستان یا استان تشکیل می گردد.

حداقل سرمایه ثبت شرکت تعاونی:
حداقل میزان برای ثبت شرکت ها ی تعاونی سرمایه یک میلیارد ریال می باشد.

مراحل ثبت شرکت تعاونی:
ابتدا هیات موسس که متشکل از متقاضیان حائز شرایط قانونی می باشد، اقداماتی در جهت تهیه طرح پیشنهادی و تنظیم اسانامه منطبق بر قانون بخش تعاونی، دعوت به عضویت افرادی که واجد شرایط هستند و همچنین تشکیل اولین مجمع عمومی عادی برای تصویب اساسنامه شرکت تعاونی و تعیین هیات مدیره و بازرسان و سایر وظایف مجمع عمومی عادی، انجام دهند.

البته موسسین تعاونی باید اطلاعات کافی از قوانین وکلیات ثبت شرکت تعاونی داشته باشند و در صورت لزوم در کلاس های آموزشی یک روزه که اداره کل تعاون استان برگزار می کند شرکت کند که زمان تشکیل کلاس ها حداکثر یک هفته بعد از تاریخ ارائه تقاضا خواهد بود.

مدارک مورد نیاز ثبت شرکت تعاونی
الف- تصویر شناسنامه و مدارک تحصیلی اعضا موسس تعاونی

ب‌-گواهی پایان خدمت نظام وظیفه عمومی یا معافیت

ج‌- برگ عدم سوء پیشینه

لازم بذکر است درصورتی که گواهی یا حکم کارگزینی توسط کارکنان رسمی و پیمانی دولت ارائه شود، دیگر ارائه مدارک گزینه‌های ۲ و ۳ ضرورتی ندارد. اداره تعاون از زمان دریافت تقاضای تأسیس شرکت تعاونی، پس از ۵ روز نظر موافق یا مخالف خود را اعلام می‌کند. در صورت موافقت نمونه اساسنامه و فرم‌های مورد نیاز به نماینده شرکت تعاونی داده می‌شود.پس از دریافت موافقتنامه اداره تعاون، شرکت تعاونی باید اقداماتی را انجام دهد که در برخی نکات ثبت شرکت تعاونی در این مقاله ذکر گردیده است که مطالعه آن می تواند در آگاهی بیشتر به شما کمک نماید.



:: بازدید از این مطلب : 85
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : یک شنبه 10 تير 1397 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali

تعریف شرکت هولدینگ مراحل و مدارک مورد نیاز
ثبت شرکت هولدینگ: امروزه شرکت های سرمایه گذاری نقش بسیار مهمی در امور اقتصادی کشورها بازی می کنند. سرمایه گذاران نیز تمایل به سرمایه گذاری در همه زمینه ها دارند، بنابراین با گسترش دامنه فعالیت ها و با نگرش حرفه ای، می توان این فعالیت ها را در قالب شرکت های متعدد تفکیک کرد. شرکت سهامی که دارای شرکت های زیرمجموعه باشد به طوری که کنترل شرکت های زیر مجموعه به شکل مستقیم توسط مدیران و هیات مدیره شرکت اصلی انجام شود را شرکت هلدینگ می گوییم. شرکت هلدینگ یا شرکت مادر سهام چند شرکت را دارد بنابر این، شرکت مادر در تمام شرکت های مورد نظر یک عضو در هیات مدیره ی آنها دارد که می تواند به عنوان یک فرد رسمی در شرکت به تصمیم گیری بپردازد و حق رای داشته باشد. همچنین یک شرکت هلدینگ می تواند با خرید بخش عمده ای از سهام یک شرکت دیگر، حق رای در آن شرکت بدست بیاورد که در این حالت به شرکت دوم، شرکت وابسته یا فرعی می گوییم. شرکت های فرعی به عنوان یک شرکت مجزا ادامه فعالیت می دهد اما کنترل شرکت فرعی تحت نظر شرکت هولدینگ می باشد. نام های دیگر شرکت هولدینگ، شرکت کنترل کننده، دارنده یا مالک می باشد. در ادامه در باره نحوه و مدارک لازم برای ثبت شرکت هلدینگ توضیح خواهیم داد.


ثبت شركت هلدينگ در ايران:

شركت‌هاي هلدينگ به شركت‌هايي مي‌گويند كه داراي زير مجموعه باشند و به زبان ساده كنترل و مديريت شركت‌هاي زير مجموعه را بدست بگيرد.

مدارك مورد نياز براي ثبت شركت‌هاي هلدينگ:

– كپي شناسنامه و كارت ملي نماينده معرفي شده از طرف شركت مادر

– كپي مدارك ثبتي شركت و آخرين تغييرات

* توجه داشته باشيم كه به شركت‌هاي هلدينگ شركت‌هاي مادر تخصصي نيز مي‌گويند.

در واقع شركت هلدينگ 51% سهام يا بيش از 50 درصد شركت‌هاي زير مجموعه را در اختيار مي‌گيرد كه عمده سهام آن را دارا مي‌باشد. شركت‌هاي هلدينگ در شركت‌هاي زير مجموعه خود سرمايه گذاري مي‌كنند و مديريت كامل آن را به عهده مي‌گيرند.

مزاياي شركت‌هاي هلدينگ:

هلدينگ بودن هم خوب هست هم بد.

هلدينگ از طريق كنترل شركت‌هاي خود مي‌توانند به هم افزايي و سود بيشتر برسند اما در هزينه سربار آنها به مراتب است. چون مديريت شركت‌هاي تابعه چندان هم ارزان نيست. شركت‌هاي فرعي زير نظر شركت هلدينگ كار مي‌كنند و كنترل سهام به دست شركت هلدينگ مي‌باشد.

نام‌هاي ديگر شركت‌هاي هلدينگ

1- شركت مادر تخصصي 2- شركت كنترل كننده 3- شركت مادر 4- شركت صاحب سهام

در ادامه چند نمونه از نام‌هاي ديگر شركت هلدينگ را توضیح می دهیم :

1- ثبت شركت‌هاي مادر تخصصي مي‌توانند از طريق داشتن مالكيت ديگر سهام شركت‌هاي زير مجموعه‌ي خود عملكرد و روند كاري شركت‌هاي تحت پوشش خود را كنترل كنند تا به سود بيشتر و كسب درآمد بهتر مي‌رسند.

2- ثبت شركت‌هاي مادر تخصصي به اين معنا نيز مي‌تواند باشد كه شركت‌هاي فرعي ديگري به خود متصل كرده است.

3- شركت‌هاي كنترل كننده: شركت‌هايي كه كنترل چند شركت چند كمپاني و مؤسسه ديگر را تحت حمايت و مالكيت و تملك خود قرار مي‌دهند.

4- شركت‌هاي صاحب سهام: يك شركت مالي است كه سرمايه خود را براي تحميل منافع در ساير شركت‌ها بكار مي‌اندازد.

5- شركت‌هاي تابعه: شركت‌هايي هستند كه درصد سرمايه گذاري شركت اصلي در آن بيش از 50 درصد بوده است.


نحوه ثبت شرکت هولدینگ
در صورتی که مایل باشید قبل از نام شرکت عبارت “هولدینگ” قرار گیرد، باید قبل از ثبت شرکت، در اداره ثبت شرکت ها، از سازمان بورس و اوراق بهادار مجوز بگیرید. می دانیم شرکت های سهامی عام یا خاص فقط قادر به گرفتن مجوز از سازمان بورس و اوراق بهادار می باشند. برای گرفتن مجوز ثبت شرکت هولدینگ کافیست مدیرعامل یا اعضای هیات مدیره درخواست خود را به سازمان بورس و اوراق بهادار ارائه دهند. سپس سازمان با بررسی هایی که انجام می دهد و اگر موافق بود، نامه ای مبنی بر تایید ثبت شرکت ارسال می نماید.

حداقل سرمایه ثبت شرکت هولدینگ
حداقل سرمایه برای ثبت شرکت هولدینگ سهامی خاص ۵۰ میلیارد ریال و برای ثبت شرکت هلدینگ سهامی عام ۱۰۰ میلیارد ریال می باشد.

زمینه فعالیت شرکت هولدینگ
زمینه فعالیت شرکت های هلدینگ می تواند خدماتی، بازرگانی یا صنعتی باشد. ثبت شرکت مادر تخصصی یا هولدینگ بیشتر نقش ستادی دارد یعنی به کنترل و اداره سرمایه گذاری ها و سیاستگذاری برای شرکت هایی که در زیر مجموعه اش دارد می پردازد. در حقیقت هدف از سرمایه گذاری افزایش سود و بالابردن ارزش سرمایه است. طبق تعریف سازمان بورس، شرکت های سرمایه گذاری که به واسطه سرمایه خود اقدام به خرید سهام شرکت های دیگر کرده اند و با سود حاصل از این کار ادامه فعالیت می دهند، شرکت هلدینگ نامیده می شوند.
مدارک ثبت شرکت هولدینگ
1- آگهی تاسیس شرکت مادر
2- ارائه نامه نمایندگی شرکت مادر جهت ثبت شرکت هولدینگ
3- ارائه کپی مدارک هویتی سایر سهامداران (حداقل 2نفر) اعم از حقیقی یا حقوقی
4- ارائه گواهی عدم سوء پیشینه نماینده شرکت مادر و سایر اعضای هیئت مدیره و بازرسین
قوانین و مشخصات
نکته 1: چنانچه قبل از نام اصلی شرکت عبارت هولدینگ باشد مثلا «شرکت هولدینگ آریا فراز» قبل از ثبت شرکت در اداره ثبت شرکتها می بایست از سازمان بورس و اوراق بهادار مجوزات مربوطه اخذ گردد.
در غیر اینصورت از لحاظ ساختاری نیازی به اخذ مجوز از سازمان بورس نیست.
نکته 2: شرکتهای هولدینگی که با مجوز سازمان بورس و اوراق بهادار به ثبت می رسند حتما باید در غالب شرکتهای سهامی خاص یا سهامی عام باشند که در شرکتهای هولدینگ (مادر) از نوع سهامی خاص سرمایه ثبتی شرکت پنجاه میلیارد ریال و در شرکتهای هولدینگ( مادر) از نوع سهامی عام سرمایه شرکت یک صد میلیارد ريال خواهد بود.
نحوه اخذ مجوز هولدینگ از سازمان بورس و اوراق بهادار
همچنین ابتدا باید متقاضیان ثبت چنین شرکتهایی (مدیرعامل یا اعضای هیئت مدیره) تقاضای خود را به سازمان بورس ارائه دهند که در صورت موافقت اصولی سازمان با تاسیس شرکت سازمان بورس نامه ای مبنی بر اجازه تاسیس شرکت نزد مرجع ثبت شرکتها را صادر خواهد کرد.
نکته 3: موضوع فعالیت شرکتهای هولدینگ متنوع است و میتواند در حوزه های مختلف بازرگانی خدماتی و صنعتی فعالیت نمایند.

ثبت شركت هلدينگ در ايران:


شركت‌هاي هلدينگ به شركت‌هايي مي‌گويند كه داراي زير مجموعه باشند و به زبان ساده كنترل و مديريت شركت‌هاي زير مجموعه را بدست بگيرد.

مدارك مورد نياز براي ثبت شركت‌هاي هلدينگ:

– كپي شناسنامه و كارت ملي نماينده معرفي شده از طرف شركت مادر

– كپي مدارك ثبتي شركت و آخرين تغييرات

* توجه داشته باشيم كه به شركت‌هاي هلدينگ شركت‌هاي مادر تخصصي نيز مي‌گويند.

در واقع شركت هلدينگ 51% سهام يا بيش از 50 درصد شركت‌هاي زير مجموعه را در اختيار مي‌گيرد كه عمده سهام آن را دارا مي‌باشد. شركت‌هاي هلدينگ در شركت‌هاي زير مجموعه خود سرمايه گذاري مي‌كنند و مديريت كامل آن را به عهده مي‌گيرند.

مزاياي شركت‌هاي هلدينگ:

هلدينگ بودن هم خوب هست هم بد.

هلدينگ از طريق كنترل شركت‌هاي خود مي‌توانند به هم افزايي و سود بيشتر برسند اما در هزينه سربار آنها به مراتب است. چون مديريت شركت‌هاي تابعه چندان هم ارزان نيست. شركت‌هاي فرعي زير نظر شركت هلدينگ كار مي‌كنند و كنترل سهام به دست شركت هلدينگ مي‌باشد.

نام‌هاي ديگر شركت‌هاي هلدينگ:

1- شركت مادر تخصصي 2- شركت كنترل كننده 3- شركت مادر 4- شركت صاحب سهام

در ادامه به تعریف چند موسسه هلدینگ می پردازیم.

1- ثبت شركت‌هاي مادر تخصصي مي‌توانند از طريق داشتن مالكيت ديگر سهام شركت‌هاي زير مجموعه‌ي خود عملكرد و روند كاري شركت‌هاي تحت پوشش خود را كنترل كنند تا به سود بيشتر و كسب درآمد بهتر مي‌رسند.

2- ثبت شركت‌هاي مادر تخصصي به اين معنا نيز مي‌تواند باشد كه شركت‌هاي فرعي ديگري به خود متصل كرده است.

3- شركت‌هاي كنترل كننده: شركت‌هايي كه كنترل چند شركت چند كمپاني و مؤسسه ديگر را تحت حمايت و مالكيت و تملك خود قرار مي‌دهند.

4- شركت‌هاي صاحب سهام: يك شركت مالي است كه سرمايه خود را براي تحميل منافع در ساير شركت‌ها بكار مي‌اندازد.

5- شركت‌هاي تابعه: شركت‌هايي هستند كه درصد سرمايه گذاري شركت اصلي در آن بيش از 50 درصد بوده است.



:: بازدید از این مطلب : 83
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : یک شنبه 10 تير 1397 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali

روند,نحوه,اسناد,فرآیند,ثبت یک شرکت اینترنتی (رایانه ای):
مقدمه: همه شرکتهایی که برای انجام فعالیت‌های مشاوره، نظارت، طراحی، تولید، نصب و راه‌اندازی، پیشرفت، پشتیبانی و آموزش سیستم‌های نرم‌افزار، سخت‌افزار، شبکه‌های اطلاع‌رسانی و شبیه آن بوجود می آید، مکلف هستند بعد از ثبت شرکت بر اساس قانون تجارت و قبل از شروع فعالیت به نظام صنفی استان خود مراجعه و گرفتن جواز فعالیت نمایند.

نکته *: شرکتهایی که قبل از تشکیل نظام صنفی رایانه‌ای استان تاسیس گردیده اند، وظیفه دارند حداکثر تا مدت 6 ماه پس از تشکیل نظام صنفی رایانه‌ای نسبت به دریافت جواز فعالیت اقدام نمایند. بعد از سپری شدن مهلت داده شده، هیچ شرکتی در استان بدون جواز فعالیت مجاز به ادامه فعالیت نخواهد بود.

روند ثبت شرکت رایانه ای ( ثبت شرکت اینترنتی) :

شرکتهایی به عضو نظام صنفی رایانه‌ای استان خواهند شد که شروط زیر را دارا باشند:

•نوع فعالیت آن ها بر اساس اساسنامه شرکت به شکل صرف یکی از فعالیت‌های رایانه‌ای مندرج در بند یک باشد.

•مدیرعاملی ( به صورت تمام وقت) با حداقل مدرک لیسانس دارا باشند.

تبصره: مدیرانی که قبل از تشکیل نظام صنفی رایانه‌ای استان در شرکت خود سمت مدیر عامل را دارا بوده اند،شامل این قاعده نخواهند شد.

•در استان مورد تقاضا ثبت گردیده باشد.

•مرکز اصلی شرکت در استان متقاضی باشد.

تبصره: شرکتهایی که در یک استان تاسیس گردیده ولی در دیگر استان‌ها نیز شعبه دارند، نیاز به اخذ جواز فعالیت برای شعبات استانی خود نخواهند داشت، ولی مکلفند مراتب تشکیل شعبات خود را به نظام صنفی استانی که در آن شعبه هستند اطلاع دهند تا فعالیت آن استان در فهرست شرکت های دارای جواز قرار گرفته و بدون حق رأی در مجمع های نظام صنفی رایانه‌ای آن استان شرکت نمایند.

مدارک موردنیاز ثبت شرکت رایانه ای (اینترنتی) و جواز فعالیت:

•آخرین تغییرات شرکت و تصویر روزنامه رسمی ثبت شرکت.

•فتوکپی برگه احراز صلاحیت و رتبه‌بندی شورای انفورماتیک استان.

•فتوکپی شناسنامه مدیرعامل شرکت رایانه ای.

•فتوکپی مدارک تحصیلی مدیرعامل شرکت.

روند ثبت شرکت:

نظام صنفی رایانه‌ای استانی درخواست های ثبت شده را در مدت 15 روز بررسی و نظر خود را اعلام می کند و در صورت تأیید عضویت شرکت های تازه ثبت شده، مجوز فعالیت موقت 1 ساله ظرف 15 روز صادر می شود.در صورت تایید نشدن عضویت، موردهای بر علیه قانون مشخص و در مدت ذکر شده به متقاضی ثبت شرکت ابلاغ می شود.

تبصره: به شرکتهایی که کمتر از یک اظهارنامه مالیاتی ارائه کرده باشند، در صورت داشتن دیگر شرایط جواز فعالیت یک ساله خواهند داد.

زمان اعتبار جواز فعالیت صادر شده برای ثبت شرکت های رایانه ای 1 سال می باشد.

شرکتها موظفند هر سال اطلاعات زیر را برای سازمان نظام صنفی رایانه‌ای استان ارسال می نمایند.

•تغییر دادن مفاد اساسنامه و روزنامه رسمی

•اظهارنامه مالیاتی به شکل سالی مالی یا برگ تشخیص (یا قطعی) مالیاتی

•فرم پر شده خوداظهاری در جهت فعالیتهای شرکت رایانه ای

تبصره : اگر شرکتی حداکثر 6 ماه پس از پایان سال مالی خود مدارک یاد شده را ارائه ندهد، از سوی سازمان نظام اخطار خواهد گرفت و در صورت توجه نکردن به اخطار، پس از طی 2 ماه از فهرست شرکت های دارای مجوز فعالیت به صورت موقت حذف خواهد شد.



:: بازدید از این مطلب : 76
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : یک شنبه 10 تير 1397 | نظرات ()

صفحه قبل 1 2 صفحه بعد